پرسید : چقدردوستم داری ؟

گفتم : به اندازه ی خوشی های دنیا !

گفت : خیلی کم است !

گفتم: پس

 به اندازه ی غم های دنیا !

سکوت کرد گویا ازپیوند کلمه ی (غم ) کنار (دوستی) رنجید ...

بابیچارگی گفتم : چکنم منی فرودست ؟ چونکه چیزی را به اندازه ی

 بزرگی غمهای دنیا ندارم  !

 

                  

تو کیستی ؟ خود؟ویا جسم شیشه ی سرتاج خیالاتم ؟
کیستی تو ؟ داستان بیان نشده ی کتاب ارزو ؟
ویا؟  نوای خاموش قلب عاشقم ؟
توکیستی ؟ شکست فریاد غم درسکوت زندگی ؟
هرکه استی بیا......
بیا...ولی احتیاط کن !
که درچشمان ‍پرغزل میایی
من که اسیربودن دربند زلفانت رامیخواستم
چرا مرا دربندغم ها س‍‍پردی ؟
حال بیا
بیا تا سربدامانت گذارم
های های سر کنم
ای سرتاج خیالاتم !
سینه ی این کاغذ  نازک
برداشت داستان غمم را ندارد

فقط تویی که درددلم رادرمان شوی

پس بیا !
...بیا وبرگریه های دلم چادر بینداز !