ببخش مرا که درآب - آتش زدم

ببخش مرا که یک - دو قدم تا سکوت را ندیدم

ببخش مرا که لاله ها را پرپر کردم

ببخش مرا که مفهوم ژاله سبز را ندانستم

ببخش مرا که قطرات باران را نبوسیدم

ببخش مراکه زیبایی دنیایت را ندیدم

ببخش مرا که چشم نبستم و...دست نکشودم

 ... تا رنگها را دراختیار روح قرار دهم 

تاکه روح ازآن کهکشانی سبز میساخت

..ویاشاید آفتاب آبی

ویا هم سنگهای نرم ورنگین تراز رویا !

ببخش مرا که پرنیان واژه هایت رااحساس نکردم

ببخش مرا که ازترس ازدست دادنت

زیرسایه بودن ء دستان مهربانت را ندیدم

آخر اینهمه اقتضای عشق بود ... اما من ندانستم

پس نگارا ! ببخش مرا...

چونکه من زبان عشق را بیگانه بودم !