کیم من ؟
یک غروب بی طلوع
آشفته ی ازجنس جنون
آواره ی ازدیارتردید
قاصد لحظه های تلخ
سطوری از اوراق تنهایی
غرش ابرسیاه وبی پناه
تابشی از جنس غروب
ساحلی بی دریا...
همصدای اشک...
همزبان غم...
همنوای درد...
پرفریادترازسکوت
بغضی ناترکیده
غروبی درطلوع...
زاده ی ایام سرد وسکوت
یک فریاد بی صدا...
یک پیدای ناپیدا !
درد بی درمان عشق
آری! من یک غروب بی طلوع ام !
به ستاره ها راز دل گفتم تا که ازروشنایی جهانتاب خویش
اندکی روشنی درمسیر تاریک راه زندگیم بپاشند - گفتند : قسم
به عطر گندم که تاآن بالا ها بمشام مان میرسد روشنی مان
درجاده سیاه زندگیت جلوه ء نور کمتر دارد !
به مرد مذهبی سفره دل گشودم تا باشد که ازکتاب مقدس خویش
رهنما ونور پرداز سفر ناکجای من شود... گفت : سوگند به
فسق زمانه که زدودن مهر سیاه وعمیق از سرراه زندگیت
ازحوصله کتاب مقدس بیرون است !
شاعررا گفتم تااز لابلای سطور امیل گونه ی اشعار و واژه
های صدف چین سروده هایش کلمه ی را بنام روشنی برره
سیه و نامعلوم سفر عمرم آشنا سازد - گفت : قسم به فساحت
سرزمین شعر- که چنین واژه ی در دیوان ندارم !
پس به کی رو آرم ؟ به کی بگویم ؟ و کی را بجویم رهنمون
روشنی راه خود ؟
بالاخره خود هم ندانستم که زمانه از من چیزی میخواهد
؟ ...ویا من اززمانه ؟؟؟
- الف -
آری! شبی که باتو سحر شد:
آواز دل انگیز موسیقی را...
از نفسهای تو شنیدم ...
گرمی گرمتر از آفتاب را...
در آغوش تو یافتم ...
درخشش ستارگان را...
درچشمان تو دیدم !
گهگهی شب سیه رو...
زیبایی میافریند
...و افسوس
سیه پرده اش
ازروی زیبایی ها
برچیده شد !
ومن ماندم ...
...و محفل تنهایی !