درافق روشن نگاه ها...

سایه ی بیرنگی ام !

  درکوهستان محبت ...                                              

شکسته سنگی ام !

پس ای زمان !

  دل را بیاموز ...

زندگی کردن را ...

زندگی دادن را !

الف... 

  زیر آسمان نیلی

درختان سربه فلک کشیده

شاخ وبرگ خویش را

ازدوکنار رودخانه

عاشقانه بهم آمیخته بودند

 گویی ازخندهء آفتاب

روی آب دریا حسادت میکردند

زمزمه ی موج رودخانه

نغمه سرای طبیعت شده بود...

وما هردوآنسوی آب 

بیخبرازآنهمه جلوهء طبیعت

...زیباتروعاشقانه ترازآنها

باهم آمیخته بودیم ..........