*** دل تمنای گریستن دارد***

ازین آسمان پهن

اشک میباردومی بارد

آنکه نزد چشمانم چیزی نیست

آن بحربی پایان ازداشتن آب درآغوش

بخود می بالد

آنهم که نزد اشکهایم هیچند

آری درین دنیاهمه چیز وهمه کس

خشکند وخشکند

تنها اشکهای منست

که دنیارا سیراب میکند

آخراین دل برای گریستن بهانه میجوید

******************

باناباوری میبینم:

امواج سرکش دریا

باگردش آفتاب همسفرست

شمع به خواهش پروانه میسوزد

برگهاازدرختان سیرند

اماپاییز را بهانه میسازند

جنگل های سبز

دارند بسوی نیستی میروند

ازصدای موج رودخانه ها

نغمه های غم بگوش میرسد

قلب ها همه درحال شکستن اند

آیاماهم روزی خواهیم شکست؟

*************